Тасвирҳои рӯйисангӣ ё петроглифҳо яке аз қадимтарин сарчашмаҳои таърихи фарҳанги миллӣ ба ҳисоб мераванд. Онҳо осори санъати ибтидоии инсон буда, ҷаҳонбинӣ, тарзи зиндагӣ, эътиқод ва фаъолияти хоҷагидории мардумони қадими қаламрави Тоҷикистонро инъикос мекунанд. Петроглифҳо ҳамчун «китоби сангӣ» ба мо имкон медиҳанд, ки давраҳои бениҳоят қадими таърихро бидуни матни хаттӣ омӯзем. Петроглифҳои Тоҷикистон ба давраҳои гуногуни таърихӣ аз палеолит то асри оҳан тааллуқ доранд. Дар онҳо саҳнаҳои шикор, инчунин тасвирҳои ҳайвоноти ваҳшӣ ва хонагӣ, аз қабили бузи кӯҳӣ, оҳу ва уштур хеле зиёд дида мешаванд. Ин тасвирҳо нишон медиҳанд, ки аҷдодони мо бо табиат дар робитаи зич қарор дошта, зиндагии онҳо пурра ба муҳити атроф вобаста будааст.
Аз нигоҳи фарҳангӣ петроглифҳо аҳамияти бузург доранд, зеро онҳо шаклҳои аввалини тафаккури бадеӣ ва рамзии инсонро таҷассум менамоянд. Аломатҳо ва рамзҳои кандакоришуда дар сангҳо аз эътиқодҳои қадима, тасаввурот дар бораи олам, қувваҳои табиат ва ҷойгоҳи инсон дар ҷомеа шаҳодат медиҳанд. Бисёре аз муҳаққиқон чунин мешуморанд, ки петроглифҳо асоси ташаккули минбаъдаи санъат, оинҳо ва анъанаҳои миллӣ гардидаанд.
Дар қаламрави Тоҷикистон маконҳои машҳури петроглифҳо, аз ҷумла дар Бадахшони Кӯҳӣ, Вахон (Лангар), ноҳияи Ашти вилояти Суғд ва дигар минтақаҳои кӯҳӣ ҷойгир мебошанд. Ин ёдгориҳо на танҳо арзиши илмӣ, балки аҳамияти бузурги тарбиявию фарҳангӣ низ доранд. Онҳо дар худ таърихи ҳазорсолаҳои гузашта ва решаҳои фарҳанги миллии тоҷиконро ҳифз кардаанд. Ҳифз ва омӯзиши петроглифҳо вазифаи муҳими ҷомеаи имрӯз ба шумор меравад. Омилҳои табиӣ ва фаъолияти инсон метавонанд ба ин ёдгориҳои нодир зарар расонанд. Аз ин рӯ, ҳифзи онҳо ҳамчун сарчашмаи таърихи фарҳанги миллӣ ва мероси умумибашарӣ бисёр муҳим аст.
