Устод Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ яке аз бузургтарин чеҳраҳои адабиёти классикии тоҷик ба шумор меравад. Ӯ бо осори гаронбаҳои худ дар ташаккул ва рушди адабиёти форсу тоҷик саҳми бузург гузоштааст.
Рӯдакӣ бо сухани ширину равон, андешаҳои инсонпарварона ва панду ҳикматҳои пурмазмуни худ дар қалби мардум ҷойгоҳи махсус пайдо кардааст. Ашъори ӯ инсонро ба некӣ, дӯстӣ, меҳрубонӣ, хирадмандӣ ва қадр кардани ҳаёт даъват менамояд.
Мероси адабии Рӯдакӣ барои наслҳои имрӯз низ аҳамияти бузург дорад. Шеърҳои ӯ моро водор месозанд, ки ба илму дониш, фарҳанг ва забони модарӣ эҳтиром гузорем.
Рӯзи гиромидошти устод Рӯдакӣ имконияти хубест, то мо аз ҳаёт ва фаъолияти ин шоири бузург ёдовар шуда, осори ҷовидонаи ӯро бештар омӯзем. Рӯдакӣ на танҳо шоири бузург, балки яке аз поягузорони адабиёти тоҷик мебошад.
Мо бояд мероси адабии устод Рӯдакиро ҳифз намоем, омӯзем ва ба наслҳои оянда расонем. Зеро номи Рӯдакӣ дар таърихи фарҳанг ва адабиёти тоҷик ҳамеша бо ҳарфҳои заррин боқӣ хоҳад монд.
Рӯдакӣ зинда аст, то замоне ки сухани тоҷикӣ, шеър ва фарҳанги тоҷик зинда аст.
